Sommige instellingen gaan zelfs zo ver dat zij de bestaande zorg opzeggen (of dat proberen), hoewel dit eigenlijk niet mag of slechts onder strikte voorwaarden. Er zijn wachtlijsten voor patiënten die complexe zorg nodig hebben.
De journalisten hebben enquêtes uitgezet onder cliëntondersteuners. Zij gaven aan dat het niet alleen niet lukt om hun cliënten geplaatst te krijgen maar zelfs niet om hen op de wachtlijst te krijgen.
Dit betekent dat de officiële wachtlijsten, die als basis dienen voor het beleid, niet volledig zouden zijn.
Wanneer een cliënt op de ‘officiële’ wachtlijst van een instelling komt, is die instelling vanaf dat moment verantwoordelijk voor de zorg voor die cliënt – ook als de instelling de komende vijf jaar helemaal geen plek heeft. In de praktijk willen zorginstellingen deze verantwoordelijkheid vaak niet aangaan, en dus komen de patiënten niet op de wachtlijst. Verontrustend is dat er dus geen enkel overzicht is van hoeveel mensen hoognodig een plek nodig hebben.
De journalisten spraken met twee directeuren van zorginstellingen, die bevestigden dat de zorginstellingen voor zeer complexe cliënten met de rug tegen de muur staan.
Ook vonden zij twee zeer aansprekende cases: een van een patiënt die in de daklozenopvang terecht komt en een die met hulp van de familie een huisje kan huren op een vakantiepark.
