De onderzoeksjournalisten vonden de staalslakken onder snelwegen, in woonwijken en als een soort grind op bospaden, in speeltuinen, parken en op de paden van het MH17-monument. De overheid heeft staalslakken jarenlang onterecht als veilige bouwstof bestempeld, ondanks waarschuwingen van Milieutoezichthouders, gemeenten en provincies en hierdoor onvoldoende toezicht gehouden op het gebruik ervan. Uit Woo-verzoeken bleek dat toezichthouders al jaren pleiten voor strengere regelgeving, maar dat het ministerie van IenW koos voor de lichtste vorm van regulering.
De onderzoeksjournalisten gebruikten verschillende OSINT-technieken, vonden met gerichte Google-opdrachten documenten, flyers, bodemonderzoeken en projectplannen en spraken met gemeenten, aannemers en grondeigenaren. Ook ontwikkelden ze een testmethode, bestaande uit een magneet en pH-test, om zelf te verifiëren of ergens staalslakken liggen.
Na de eerste publicatie stroomden de mailboxen vol met lezerstips over potentiële nieuwe staalslaklocaties. Zo vonden de journalisten meer dan honderd nieuwe plekken. Verder ontdekten ze dat staalslakken op verschillende plekken in Nederland worden weggehaald. Er is nauwelijks zicht op waar verwijderde staalslakken terecht komen, maar omgevingsdiensten maken zich hierover wel grote zorgen.
