Inzage geven aan geïnterviewden vóór publicatie van een verhaal, of niet? Het is een discussie die ook binnen de Nederlandse journalistiek bij tijd en wijle oplaait. Bekend zijn voorbeelden van conceptteksten die door de geïnterviewde – of diens afdeling woordvoering – geretourneerd worden rood van de vermeende verbeteringen, nuanceringen en promotionele aanvullingen. Gisteren meldde The New York Times dat er nieuwe redactionele afspraken worden ingevoerd die inzage aan banden moeten leggen. Aan het nieuwe redactiebeleid is twee maanden gewerkt, aldus de krant, sinds een verhaal half juli over waartoe inzagepraktijken leiden.
Hoe doe je verslag van een oorlog waarin de omstandigheden voortdurend veranderen, informatie onbetrouwbaar kan zijn, belangen botsen en je zelf als journalist gevaar loopt? Met wie werk je samen, hoe bouw je een betrouwbaar netwerk op en hoe verifieer je wat je hoort en ziet?
